Τι συμβαίνει στο σώμα όταν μια εμπειρία είναι τρομακτική, απρόσμενη ή έξω από τον έλεγχό μας;
Μια θεραπευόμενη ήρθε για μια συνεδρία Somatic Experiencing® μετά από μια ξαφνική και δύσκολη οδοντιατρική επέμβαση
Η διαδικασία είχε υπάρξει περίλοκη και κάπως βιαστική. Είχε αντιληφθεί την αγωνία του γιατρού και την έγνοια του να τελειώνει μέσα στον προβλεπόμενο χρόνο. Μέσα στον φόβο της, είχε προσπαθήσει να συγκρατήσει τον εαυτό της. Θυμόταν να έχει σφίξει τις γροθιές της και να κρατά το σώμα της ακίνητο καθ’ όλη τη διάρκεια της επέμβασης.
Στη συνεδρία δεν χρειάστηκε να ξαναζήσει όλη την ιστορία.
Ξεκινήσαμε από το παρόν.
Προσανατολισμός. Γείωση. Πόροι.
Η αίσθηση της καρέκλας κάτω από το σώμα της. Η επαφή των ποδιών με το έδαφος. Ο χώρος γύρω της.
Αρχικά ένιωθε υπνηλία, σα να ήταν κάπου «εκτός», όπως είπε. Παρατήρησε μια παράξενη αίσθηση στον λαιμό της, σαν κάτι να ήταν παγιδευμένο εκεί.
Δεν προσπαθήσαμε να την απομακρύνουμε.
Την πλησιάσαμε με περιέργεια.
Με απαλό αυτο- άγγιγμα , κάνοντας μασάζ στον λαιμό της και στη συνέχεια με τα χέρια της να πιέζουν τους μηρούς με ανοδικές και καθοδικές κινήσεις και άρχισε σταδιακά να επιστρέφει στο σώμα της. Η παρουσία και η σχέση φαίνονταν να λειτουργούν επίσης ως χώρος συν-ρύθμισης.
Και τότε εμφανίστηκε μια πολύ μικρή κίνηση.
**Τα πόδια της ανασηκώθηκαν και τα δάχτυλα των ποδιών της πίεσαν το πάτωμα. **
Μέσα από το πρίσμα του Somatic Experiencing, εξερευνήσαμε αυτή την κίνηση ως πιθανή έκφραση μιας παρόρμησης φυγής — μιας κίνησης απομάκρυνσης που δεν είχε μπορέσει να ολοκληρωθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Το σώμα ίσως εξακολουθούσε να «ετοιμάζεται» να κινηθεί.
Δεν προσπαθήσαμε να την κάνουμε να φύγει από την εμπειρία.
Της δώσαμε τη δυνατότητα να κινηθεί στο “εδώ και τώρα.”
Την προσκάλεσα να πειραματιστεί με μια πολύ απλή κίνηση: να σηκώσει τα δάχτυλα των ποδιών της από το έδαφος, σαν να ξεκινούσε να περπατά.
Μια μικρή κίνηση.
Μια δυνατότητα.
Και η αναπνοή της βάθυνε.
Λίγο αργότερα ακούστηκε ένα μικρό «κρακ» στον αυχένα και μαζί ήρθε ένας αναστεναγμός και μια αίσθηση ανακούφισης.
Στη συνέχεια εμφανίστηκε ένα νέο κύμα ενεργοποίησης.
Οι μηροί της άρχισαν να τρέμουν.
Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να το συγκρατήσει.
Αφήσαμε χώρο στο τρέμουλο, με αργό ρυθμό και μέσα σε μια αίσθηση ασφάλειας και επιλογής.
Το αρχικό τρέμουλο έγινε σταδιακά πιο ολοκληρωμένη κίνηση καθώς αρχισε να μεταδίδεται από το ένα μέρος του σώματος στο άλλο.
Η αναπνοή ελευθερώθηκε.
Οι ώμοι χαλάρωσαν.
Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό της.
Τα χέρια της ήρθαν απαλά στο στήθος της και το σώμα της άρχισε να λικνίζεται στο κάθισμα.
Και τότε εμφανίστηκε μια εικόνα: κολυμπούσε.
Μια αίσθηση ότι επέπλεε — .
Το σώμα της άρχισε να βιώνει κάτι πολύ διαφορετικό από την ακινησία και τον περιορισμό που είχε προηγηθεί.
Ελευθερία.
Σιγά-σιγά άρχισε να ξεδιπλώνει τα χέρια της.
Να τα ανοίγει.
Να αφήνει το σώμα της να κινηθεί ελεύθερα.
Η κίνηση δεν ήταν πλέον μια προσπάθεια να ξεφύγει.
Ήταν μια κίνηση ελευθερίας και απόλαυσης.
Και κάπως έτσι, η κινητικότητα επέστρεφε.
Η αναπνοή γινόταν πιο ελεύθερη.
Οι ώμοι μαλάκωναν.
Το σώμα αποκτούσε ξανά χώρο.
Ενεργοποίηση και αποφόρτιση.
Κίνηση και ακινησία.
Σύσπαση και χαλάρωση.
Αυτοί οι κύκλοι αποτελούν σημαντικό μέρος της δουλειάς στο Somatic Experiencing.
Δεν επιδιώκουμε απλώς μια «εκτόνωση» ή το να κάνουμε το σώμα να τρέμει.
Στόχος είναι να δημιουργηθεί αρκετός χώρος, ασφάλεια και επιλογή ώστε το νευρικό σύστημα να μπορεί να κινηθεί μέσα από την ενεργοποίηση χωρίς να κατακλύζεται.
Και κάποιες φορές μέσα από αυτή τη διαδικασία η κινητικότητα και η αναπνοή επιστρέφουν.
Προς το τέλος, ακούμπησε το μάγουλό της στην παλάμη της και άφησε το κεφάλι της να ξεκουραστεί εκεί. Ήταν η πλευρά όπου είχε γίνει η επέμβαση.
Υπήρχε τρυφερότητα.
Η αναγνώριση μιας πληγής.
Μια αίσθηση απώλειας.
Και μαζί, μια βαθύτερη τρυφερότητα προς τον εαυτό της.
Ένας μεγάλος αναστεναγμός τώρα.
Και μετά, μια αυθόρμητη παρόρμηση να κινηθεί ελεύθερα.
Η κίνηση ήταν απολαυστική.
Εμφανίστηκε ακόμη και λίγη παιχνιδιάρικη διάθεση.
Τα μάτια της ήταν πιο ζωντανά.
Η υπνηλία είχε φύγει.
Καθώς στρέψαμε ξανά την προσοχή μας στον χώρο, υπήρχε ελαφρότητα, παρουσία και σύνδεση με το εδώ και τώρα.
Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία της σωματικής δουλειάς:
Δεν χρειάζεται να πιέσουμε το σώμα να «απελευθερωθεί».
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες το σώμα θα βρει, με τον δικό του ρυθμό, αυτό που χρειάζεται.
Μια κίνηση που δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί.
Μια αναπνοή που μπορεί τώρα να βαθύνει.
Μια ακινησία που μπορεί να μετατραπεί σε επιλογή.
Και, τελικά, την εμπειρία ότι τώρα υπάρχει περισσότερη δυνατότητα.
